Haller Index

Er wordt pas van een pectus excavatum gesproken als een bepaalde ratio is overschreden, de zogenoemde Haller Index. Deze index is te berekenen door eerst een CT-thorax te maken van de patiënt in kwestie. Daarna wordt de transversale afstand (gele lijn) gedeeld door de afstand tussen sternum en wervelkolom (blauwe lijn). De afstand begint in het midden van de wervelkolom en reikt tot het diepste punt van de pectus excavatum.

! Een CT-scan leest u af, alsof een persoon met de voeten omhoog naar u toe ligt. Links op de afbeelding, is dus voor u rechts en rechts op de afbeelding is voor u links.

CT-scan (thorax) met pectus excavatum; Haller index is 4,8.
De lichtblauwe letters geven de kant van de thorax aan (rechts-links). Het grijze ronde gedeelte binnenin de thorax is het hart. Tot slot is de witte streep boven het hart het sternum en het witte gedeelte onderaan de thorax de wervelkolom.

Hierboven is een dergelijke CT-scan (thorax) weergegeven waarbij de lengte van de gele lijn zal moeten worden gedeeld door de lengte van de blauwe lijn. Zodra de waarde van de breuk boven de 2,5 is, is er sprake van een pectus excavatum. Een lichte tot milde vorm heeft een HI-waarde van 2,5 tot 4,0. Tussen 4,0 en 5,0 wordt gesproken van een ernstige vorm. Boven de 5,0 is er sprake van een zeer ernstige afwijking.
Nochtans zijn er ook patiënten met een Haller Index van 5,5 die tijdens inspanningen niet tot nauwelijks iets merken van hun trechterborst. En zo zijn er ook patiënten die bij een Haller Index van 3,5 al met hartkloppingen rondlopen. De Haller Index geeft dus niet aan hoeveel last iemand van zijn of haar trechterborst heeft!
Toch kan door middel van deze index een grove indicatie van de ernst van de afwijking worden weergegeven. Het maken van een CT-scan hoort daarom ook bij een standaard onderzoek van een medisch specialist na het constateren van een pectus excavatum.

Publicaties

Haller JA, Kramer SS, Lietman A (1987). “ Use of CT scans in selection of patients for pectus excavatum surgery: a prelminary report.” Journal of pediatric surgery, 1987;22:904-6